Κάποτε...

Κάποτε μου χάρισες έναν ολόκληρο Κόσμο...

Κάποτε μου άπλωσες το χέρι για να κρατηθώ...
Το πήρα και το κράτησα για λίγα λεπτά...
Για πολύ λίγα και... νόμισα ότι... Κρατάω Όλη την Ευτυχία του Κόσμου...

Κάποτε με έκανες να νιώσω ότι Υπάρχω...
Ότι δεν είμαι Ένα σκέτο νούμερο...
Ότι είμαι Άνθρωπος...
Η Νύχτα Έλαμψε... Το Σκοτάδι Διαλύθηκε...

Τ' Αστέρια και το Φεγγάρι, Υποκλίθηκαν Σε Σένα....
Μέσα Σε Μιά Αγκαλιά, Φυλάκισες  Όλη την Μοναξιά μου...

Κάποτε μου Χάρισες την Ελπίδα...
Μ' Ένα Σου Βλέμμα... πλημμυρισμένο από Λαχτάρα και Αγάπη.... 
Με λίγες λέξεις...

"Τώρα Σ' έχω κοντά μου"

Ένα χρόνο μετά... κι Εσύ έχεις φύγει... Άραγε θυμάσαι...

Άντεξε, Ζήσε...

Θα Σε χτυπήσουν,

Θα Σε πατήσουν,

Θα Σε αδικήσουν,

Θα Σε τσακίσουν...
Άντεξε...

Θα Σε πληγώσουν,

Θα Σε προδώσουν,

Θα Σε λιώσουν,

Θα Σε σκοτώσουν...

Άντεξε...

Μην Κλάψεις,

Μην Δακρύσεις,

Μην Σκοτεινιάσεις,

Μην Λυγίσεις...

Άντεξε...

Είμαι στο πλάϊ Σου,

γύρνα και δες...

Πέρνα τα σύνορα,

ξέχνα το χθες...

Ζήσε...

Πιάσε το χέρι μου,

να πάμε Μαζί...

Στον κόσμο που θέλουμε,

και που η Αγάπη Ζει...

Ζήσε...

Ζήσε το σήμερα,

Άσε το χθες...

Πάμε στο αύριο,

Οι Δυό μας, Αν Θες...

Ζήσε...

Σ' Αγαπώ... Να Προσέχεις...

Μοίρα...

Άσχημα παιχνίδια παίζει η ζωή... Δεν ήταν γραφτό να Σε Δω... 
"Αυτός", θέλησε να συνεχίσω, να ζω με την αμφιβολία... 

Δεν θέλησε... Ούτε να μου δώσει την τυχόν χαρά, αλλά ούτε και πιθανόν να με πληγώσει... 

Ήσουνα εδώ... Το ξέρω... Μην προσπαθήσεις να μου πεις όχι... 

Έφυγες λίγο πριν έρθω εγώ... Ήξερες ότι θάρθω... Το ξέρω ότι το ήξερες... 
Όμως Έφυγες... Εσύ ξέρεις το Γιατί... 
Μα και που Έφυγες... πάλι εδώ Ήσουνα...

Η Μορφή Σου γέμιζε το χώρο... Όλη την ώρα Εσένα είχα μπροστά μου... 
Το βλέμμα μου ήταν απλανές... Σε είχα μπροστά μου συνέχεια...

Σε φανταζόμουνα... Με τα Μάτια Σου γεμάτα λάμψη... 
Και το Γέλιο Σου... να πλυμμηρίζει την ατμόσφαιρα...

Όμως δεν ήτανε γραφτό να Σε Δω... 

Να βρεθούμε, έστω για λίγο, κάπου διαφορετικά... Έστω, λίγο πιο ξένιαστα...
Δεν ήθελα πολλά... Μόνο να Σε Δω... Μόνο να Σε βλέπω... 
Δεν τολμώ... να ζητήσω κάτι άλλο... Μόνο να Σε βλέπω... Να Λάμπεις...

Δεν ήταν γραφτό... 
Η μοίρα, έπαιξε για άλλη μιά φορά, το δικό της παιχνίδι...

Δεν θέλησε...

Δεν πειράζει... Ίσως μιάν άλλη φορά... Ίσως ποτέ...

Όμως Εσύ... Θα Είσαι Πάντα Εδώ...

Δεμένη στην καρδιά μου...

Ριζωμένη βαθιά μες στην ψυχή μου...

Γιατί... Αν δεν το ξέρεις... Εσύ... Είσαι η ίδια μου Η Ζωή...

Πανσέληνος...

Θέλω Μαζί Σου

μία Πανσέληνο

Να Ζήσω...

Να Σε κρατήσω αγκαλιά

Να Σου χαϊδεύω τα μαλλιά

Να Σε γεμίσω με φιλιά...

Και ύστερα να σβήσω...

Θέλω Μαζί Σου

μία Πανσέληνο

Να Ζήσω...

Σε μία έρημη ακρογιαλιά

Να μου χαρίσεις

Μόνο μιά γλυκιά ματιά...

Κι εγώ το στήθος μου να σκίσω

Να Σου χαρίσω την καρδιά...

Και ύστερα να σβήσω...

Τι Νόημα Έχει η Ζωή Χωρίς  Εσένα;

Υπάρχουν Στιγμές...

Υπάρχουν στιγμές...
Που είσαι, ή νιώθεις τελείως μόνος...
Υπάρχουν στιγμές..
Που είσαι χαμένος... Σε κάτι, απρόσμενα δυσάρεστο...
Σε κάτι, που έγινε ξαφνικά χωρίς να το περιμένεις...
Σε κάτι, που θα σου σημαδέψει, από δω και πέρα την υπόλοιπη ζωή σου...

Υπάρχουν στιγμές...
Που προσπαθείς να ισορροπήσεις... Ανάμεσα στο πουθενά και στο τίποτα... Ανάμεσα στο μηδέν και στο χάος...
Μέσα σε σκέψεις αλλόκοτες και σε χίλια δυο "ΓΙΑΤΙ"...


Υπάρχουν στιγμές...
Που πνίγεσαι... σε τρελά ερωτήματα και χιλιάδες "ΑΝ"'...

Υπάρχουν στιγμές...
Που αναρωτιέσαι... Πως την "πάτησα" έτσι...;
Οι Ερινύες σε τυλίγουν, σαν φίδια έτοιμα να σε πνίξουν...
Περιμένεις από κάπου να δεις φως... Από κάπου να πιαστείς...
Αναζητάς λίγη ζωή... Μιά κουβέντα, από κάποιον...
Εσύ πια δεν έχεις τίποτα... αλλά πρέπει ν' αντιμετωπίσεις την αλήθεια...
Να δεις τα γεγονότα όπως είναι... Να ζήσεις την πραγματικότητα... και να βρεις και τις λύσεις...
Πως όμως θα το κάνεις αυτό, όταν είσαι χαμένος και πνιγμένος, σ' όλα αυτά τα "ΓΙΑΤΙ" και τα "ΑΝ";
Όταν, από κει που περιμένεις βοήθεια, όχι μόνο δεν την έχεις, αλλά συναντάς και την αδιαφορία;
Που είναι οι δικοί σου άνθρωποι;
Που είναι όλοι αυτοί που βοηθούσες τόσο καιρό;
Γιατί χάθηκαν; Που πήγαν όλοι;
Υπάρχουν στιγμές...
Που λες, ΤΕΛΟΣ... Αυτό είναι... Μέχρι εδώ...
Θα προσπαθήσω, όσο μπορώ κι όσα πάνε κι όσα έρθουν...
Αλλά πάλι, δεν έχεις το κουράγιο να το κάνεις...
Δεν βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις...

Και Τότε Να !!!

Υπάρχουν Στιγμές...

Από κει που δεν το περιμένεις, σου 'ρχεται η Ελπίδα...

Απρόσμενα, σου 'ρχεται η Ζωή, όπως απρόσμενα σου ήρθε και η καταστροφή...

Όλα... μέσα από ένα τηλεφώνημα...

Όλα... μέσα από τα λόγια, που σου λέει ένας Άνθρωπος, που δεν περίμενες...

Φωνάζει, ή μάλλον ουρλιάζει και κλαίει από χαρά, που είσαι Ελεύθερος...

Θέλει να σε δει, το γρηγορότερο κοντά της...

Κι Εσύ, ενώ εξακολουθείς να είσαι χαμένος μέσα στα "ΓΙΑΤΙ" και στα "ΑΝ", κλαις μαζί της...

Κλαις όμως, γιατί βλέπεις ότι, δεν είσαι πια μόνος...

Κλαις, γιατί βλέπεις ότι, κάποιος αγωνιά για σένα...

Ναι !!!

Υπάρχουν Στιγμές...

Που έχουν όλα τα χρώματα 

του Ουράνιου Τόξου...

 Μέσα Σε Επτά Σου Λέξεις...

 ...όσα και τα χρώματά του...

Σ' ευχαριστώ, που μου τις χάρισες απλόχερα και χωρίς Καμιά, Μα Καμιά Ιδιοτέλεια....

Ένα χρόνο μετά... κι Εσύ έχεις φύγει... Άραγε τις θυμάσαι...