Μοίρα...

Άσχημα παιχνίδια παίζει η ζωή... Δεν ήταν γραφτό να Σε Δω... 
"Αυτός", θέλησε να συνεχίσω, να ζω με την αμφιβολία... 

Δεν θέλησε... Ούτε να μου δώσει την τυχόν χαρά, αλλά ούτε και πιθανόν να με πληγώσει... 

Ήσουνα εδώ... Το ξέρω... Μην προσπαθήσεις να μου πεις όχι... 

Έφυγες λίγο πριν έρθω εγώ... Ήξερες ότι θάρθω... Το ξέρω ότι το ήξερες... 
Όμως Έφυγες... Εσύ ξέρεις το Γιατί... 
Μα και που Έφυγες... πάλι εδώ Ήσουνα...

Η Μορφή Σου γέμιζε το χώρο... Όλη την ώρα Εσένα είχα μπροστά μου... 
Το βλέμμα μου ήταν απλανές... Σε είχα μπροστά μου συνέχεια...

Σε φανταζόμουνα... Με τα Μάτια Σου γεμάτα λάμψη... 
Και το Γέλιο Σου... να πλυμμηρίζει την ατμόσφαιρα...

Όμως δεν ήτανε γραφτό να Σε Δω... 

Να βρεθούμε, έστω για λίγο, κάπου διαφορετικά... Έστω, λίγο πιο ξένιαστα...
Δεν ήθελα πολλά... Μόνο να Σε Δω... Μόνο να Σε βλέπω... 
Δεν τολμώ... να ζητήσω κάτι άλλο... Μόνο να Σε βλέπω... Να Λάμπεις...

Δεν ήταν γραφτό... 
Η μοίρα, έπαιξε για άλλη μιά φορά, το δικό της παιχνίδι...

Δεν θέλησε...

Δεν πειράζει... Ίσως μιάν άλλη φορά... Ίσως ποτέ...

Όμως Εσύ... Θα Είσαι Πάντα Εδώ...

Δεμένη στην καρδιά μου...

Ριζωμένη βαθιά μες στην ψυχή μου...

Γιατί... Αν δεν το ξέρεις... Εσύ... Είσαι η ίδια μου Η Ζωή...

Εσύ...

Σ' ένα κελί 3χ4, εγώ με 4 άλλους φυλακισμένους.
Προσπαθώ να κρατηθώ από κάπου..., από κάπου να πιαστώ... να σταθώ στα πόδια μου...
Το μόνο που βρίσκω, είναι... το Πρόσωπό Σου... η Μορφή Σου...
Είναι τα Μάτια Σου... Αυτά τα Υπέροχα Φωτεινά Μάτια Σου...
Θέλω να φωνάξω τ' Όνομά Σου και δεν μπορώ...
Θέλω να ουρλιάξω και δεν μπορώ... Πνίγομαι...
Τρεις μέρες και τρεις νύχτες έχω να κοιμηθώ...
Αμείλικτα ερωτήματα κι ενοχές με βασανίζουν...
Όμως πιό πολύ με βασανίζει ότι, δεν ξέρω πότε θα Σε ξαναδώ...
Πότε, θα ξανακούσω τη Φωνή Σου...
Πότε, θα μπορέσω να βρεθώ ξανά Κοντά Σου...
Η επικοινωνία Μαζί Σου αδύνατη... Κοντεύω να τρελαθώ...
Τα βάζω όλα στο περιθώριο κι αυτό που κυριαρχεί,  Είσαι Μόνο ΕΣΥ...
Που Νάσαι τώρα; Τι να Κάνεις; Πως Περνάς; Πόσο με Σκέφτεσαι;
Παντού Είσαι ΕΣΥ... Μπορεί στο κελί να μην μπαίνει καθόλου ήλιος...
Εγώ όμως φωτίζομαι... Η Σκέψη μου, το Μυαλό μου, η Καρδιά μου, η Ψυχή μου, είναι Σε Σένα...
Η Μορφή Σου... το Χαμόγελό Σου... τα Μάτια Σου... Αχ αυτά τα Μάτια Σου...
Αυτά φωτίζουν το σκοτεινό κελί... Αυτά με κρατάνε.... Ακόμα και η αγωνία, που αυτή τη στιγμή, είναι ζωγραφισμένη στο Πρόσωπό Σου, ακόμα κι αυτή μου δίνει δύναμη ν'αντέξω...

Αυτά με κρατάνε... Αυτά με κρατήσανε...

Σε Χρειάζομαι... Σ' Έχω Ανάγκη...

Σε Λατρεύω... Σ' Αγαπώ... Να Προσέχεις...

Ένα χρόνο μετά... κι Εσύ έχεις φύγει...