Πανσέληνος...

Θέλω Μαζί Σου

μία Πανσέληνο

Να Ζήσω...

Να Σε κρατήσω αγκαλιά

Να Σου χαϊδεύω τα μαλλιά

Να Σε γεμίσω με φιλιά...

Και ύστερα να σβήσω...

Θέλω Μαζί Σου

μία Πανσέληνο

Να Ζήσω...

Σε μία έρημη ακρογιαλιά

Να μου χαρίσεις

Μόνο μιά γλυκιά ματιά...

Κι εγώ το στήθος μου να σκίσω

Να Σου χαρίσω την καρδιά...

Και ύστερα να σβήσω...

Τι Νόημα Έχει η Ζωή Χωρίς  Εσένα;

Υπάρχουν Στιγμές...

Υπάρχουν στιγμές...
Που είσαι, ή νιώθεις τελείως μόνος...
Υπάρχουν στιγμές..
Που είσαι χαμένος... Σε κάτι, απρόσμενα δυσάρεστο...
Σε κάτι, που έγινε ξαφνικά χωρίς να το περιμένεις...
Σε κάτι, που θα σου σημαδέψει, από δω και πέρα την υπόλοιπη ζωή σου...

Υπάρχουν στιγμές...
Που προσπαθείς να ισορροπήσεις... Ανάμεσα στο πουθενά και στο τίποτα... Ανάμεσα στο μηδέν και στο χάος...
Μέσα σε σκέψεις αλλόκοτες και σε χίλια δυο "ΓΙΑΤΙ"...


Υπάρχουν στιγμές...
Που πνίγεσαι... σε τρελά ερωτήματα και χιλιάδες "ΑΝ"'...

Υπάρχουν στιγμές...
Που αναρωτιέσαι... Πως την "πάτησα" έτσι...;
Οι Ερινύες σε τυλίγουν, σαν φίδια έτοιμα να σε πνίξουν...
Περιμένεις από κάπου να δεις φως... Από κάπου να πιαστείς...
Αναζητάς λίγη ζωή... Μιά κουβέντα, από κάποιον...
Εσύ πια δεν έχεις τίποτα... αλλά πρέπει ν' αντιμετωπίσεις την αλήθεια...
Να δεις τα γεγονότα όπως είναι... Να ζήσεις την πραγματικότητα... και να βρεις και τις λύσεις...
Πως όμως θα το κάνεις αυτό, όταν είσαι χαμένος και πνιγμένος, σ' όλα αυτά τα "ΓΙΑΤΙ" και τα "ΑΝ";
Όταν, από κει που περιμένεις βοήθεια, όχι μόνο δεν την έχεις, αλλά συναντάς και την αδιαφορία;
Που είναι οι δικοί σου άνθρωποι;
Που είναι όλοι αυτοί που βοηθούσες τόσο καιρό;
Γιατί χάθηκαν; Που πήγαν όλοι;
Υπάρχουν στιγμές...
Που λες, ΤΕΛΟΣ... Αυτό είναι... Μέχρι εδώ...
Θα προσπαθήσω, όσο μπορώ κι όσα πάνε κι όσα έρθουν...
Αλλά πάλι, δεν έχεις το κουράγιο να το κάνεις...
Δεν βρίσκεις τη δύναμη να προχωρήσεις...

Και Τότε Να !!!

Υπάρχουν Στιγμές...

Από κει που δεν το περιμένεις, σου 'ρχεται η Ελπίδα...

Απρόσμενα, σου 'ρχεται η Ζωή, όπως απρόσμενα σου ήρθε και η καταστροφή...

Όλα... μέσα από ένα τηλεφώνημα...

Όλα... μέσα από τα λόγια, που σου λέει ένας Άνθρωπος, που δεν περίμενες...

Φωνάζει, ή μάλλον ουρλιάζει και κλαίει από χαρά, που είσαι Ελεύθερος...

Θέλει να σε δει, το γρηγορότερο κοντά της...

Κι Εσύ, ενώ εξακολουθείς να είσαι χαμένος μέσα στα "ΓΙΑΤΙ" και στα "ΑΝ", κλαις μαζί της...

Κλαις όμως, γιατί βλέπεις ότι, δεν είσαι πια μόνος...

Κλαις, γιατί βλέπεις ότι, κάποιος αγωνιά για σένα...

Ναι !!!

Υπάρχουν Στιγμές...

Που έχουν όλα τα χρώματα 

του Ουράνιου Τόξου...

 Μέσα Σε Επτά Σου Λέξεις...

 ...όσα και τα χρώματά του...

Σ' ευχαριστώ, που μου τις χάρισες απλόχερα και χωρίς Καμιά, Μα Καμιά Ιδιοτέλεια....

Ένα χρόνο μετά... κι Εσύ έχεις φύγει... Άραγε τις θυμάσαι...

Εσύ...

Σ' ένα κελί 3χ4, εγώ με 4 άλλους φυλακισμένους.
Προσπαθώ να κρατηθώ από κάπου..., από κάπου να πιαστώ... να σταθώ στα πόδια μου...
Το μόνο που βρίσκω, είναι... το Πρόσωπό Σου... η Μορφή Σου...
Είναι τα Μάτια Σου... Αυτά τα Υπέροχα Φωτεινά Μάτια Σου...
Θέλω να φωνάξω τ' Όνομά Σου και δεν μπορώ...
Θέλω να ουρλιάξω και δεν μπορώ... Πνίγομαι...
Τρεις μέρες και τρεις νύχτες έχω να κοιμηθώ...
Αμείλικτα ερωτήματα κι ενοχές με βασανίζουν...
Όμως πιό πολύ με βασανίζει ότι, δεν ξέρω πότε θα Σε ξαναδώ...
Πότε, θα ξανακούσω τη Φωνή Σου...
Πότε, θα μπορέσω να βρεθώ ξανά Κοντά Σου...
Η επικοινωνία Μαζί Σου αδύνατη... Κοντεύω να τρελαθώ...
Τα βάζω όλα στο περιθώριο κι αυτό που κυριαρχεί,  Είσαι Μόνο ΕΣΥ...
Που Νάσαι τώρα; Τι να Κάνεις; Πως Περνάς; Πόσο με Σκέφτεσαι;
Παντού Είσαι ΕΣΥ... Μπορεί στο κελί να μην μπαίνει καθόλου ήλιος...
Εγώ όμως φωτίζομαι... Η Σκέψη μου, το Μυαλό μου, η Καρδιά μου, η Ψυχή μου, είναι Σε Σένα...
Η Μορφή Σου... το Χαμόγελό Σου... τα Μάτια Σου... Αχ αυτά τα Μάτια Σου...
Αυτά φωτίζουν το σκοτεινό κελί... Αυτά με κρατάνε.... Ακόμα και η αγωνία, που αυτή τη στιγμή, είναι ζωγραφισμένη στο Πρόσωπό Σου, ακόμα κι αυτή μου δίνει δύναμη ν'αντέξω...

Αυτά με κρατάνε... Αυτά με κρατήσανε...

Σε Χρειάζομαι... Σ' Έχω Ανάγκη...

Σε Λατρεύω... Σ' Αγαπώ... Να Προσέχεις...

Ένα χρόνο μετά... κι Εσύ έχεις φύγει...

Στιγμές απόγνωσης...

Σφίγγω τα δόντια 

για ν' αντέξω...

Τα χείλια μου ματώνω

για να μην ουρλιάξω...

Μπήγω τα νύχια στο κορμί

για να μην τρελαθώ..

Σου δωσα το μυαλό μου...

Σου δωσα την καρδιά μου...

Σου δωσα την ψυχή μου...

Δεν έχω τίποτ' άλλο πια...

Πάρε και τη ζωή μου...

Η Θάλασσα της Πειραϊκής...

Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί με δύο εβδομάδες διαφορά, στο ίδιο μέρος, αλλά διαφορετική ώρα... και δεν έχουν υποστεί καμία επεξεργασία...
Οι συγκρίσεις για το μεγαλείο και την ομορφιά της φύσης είναι δικές σας...

Πειραϊκή... Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2011

Ώρα 8 και 12' το πρωί...

Ο Ήλιος κάνει παιχνίδια με τα σύννεφα...

Πειραϊκή...Παιχνίδια με τα Σύννεφα...

Πειραϊκή... Παιχνίδια με τον Ήλιο...

Πειραϊκή... Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2012

Ώρα 12 και 20 το μεσημέρι...

Μπορεί σήμερα ν' αγιάσαν τα νερά...

Αλλά... Ο Ποσειδώνας έχει θυμώσει πολύ...

Ο Ποσειδώνας έχει θυμώσει...

κι απ' ότι φαίνεται είναι μεγάλος ο θυμός του...

Τ' αφρισμένα κύματα του Σαρωνικού...

σπάνε στα χιλιοτραγουδισμένα βράχια της Πειραϊκής...