Όποιο Δρόμο Και Να Πάρω...

 

Όποιο δρόμο και αν πήρα...

 Όποιο μονοπάτι και αν ακολούθησα...

 Σ' όποιο σκοτεινό σοκάκι και αν χάθηκα...

Πάντα... Σε Σένα έφτανα...

Μικρή Μου... Νεράϊδα...

Εσύ Είσαι το Τέλος...

Εσύ και η Αρχή...

Όποιο Δρόμο Και Να Πάρω - Δήμητρα Γαλάνη

Μουσική: Μάριος Τόκας

Στίχοι: Ανδρέας Νεοφυτίδης

(Εμπνευσμένοι από την ερωτική ποίηση του Louis Aragon)

Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη

Δίσκος LP: Στη Λεωφόρο Της Αγάπης (1987)

Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και θάλασσα...
Κι εγώ χρυσό φιλί στ' ολόγυμνο κορμί Σου...
Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και μέθυσα...
Σ' εκείνη τη γλυκιά την τρικυμία της φωνής Σου...

 Όποιο δρόμο και να πάρω
στο σώμα Σου απάνω περπατώ...
Όποιο δρόμο και να πάρω
γίνεσαι σκιά μου, Σ' αγαπώ...

   Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και μ' έπαιρνες
εκεί που δε μπορεί παρά ν' αναστενάζεις...
Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και τρόμαζα
στη σκέψη πως μπορεί ποτέ μια τέτοια νύχτα να ξεχάσεις...

Φύγε... Δεν Πειράζει...

Φύγε... Δεν πειράζει...

Εγώ θα πονέσω

μα στο τέλος...

Θ' αντέξω...

Φύγε... Δεν πειράζει...

Εγώ θα τρελαθώ

Μα να ξέρεις...

Πάντα θα Σ' Αγαπώ...

Φύγε... Δεν πειράζει...

Το ξέρω πως δεν Σου αξίζω

Μα δεν θα πάψω και ποτέ

Πως θα ξανάρθεις να ελπίζω...

Φύγε... Δεν πειράζει...

Υπομονή δεν είχες και δεν άντεξες

Σε ψεύτικους κόσμους λαμπερούς

Να ταξιδέψεις διάλεξες...

Φύγε... Δεν πειράζει...

Δεν πρέπει να πονέσεις...

Δεν πρέπει να λυγίσεις...

Κι εγώ θα είμαι στο πλάϊ Σου

όποτε το θελήσεις...

Φύγε... Δεν πειράζει...

Πάρε το δρόμο,

που Εσύ έχεις ανοίξει...

Και μη κοιτάξεις πίσω Σου

Σ' αυτά που έχεις αφήσει...

Φύγε... Δεν πειράζει...

Τόξερες και τόξερα, πως όλα ήταν δύσκολα...

Θα Σε περιμένω πάντα... Σ' Αγαπώ Να Προσέχεις....

Τ' Όνομά Σου (Μεγαλυνάρι)

Όπως έχει διασκευαστεί από την Τερψιχόρη Παπαστεφάνου.


Τ' όνομά σου : Ψωμί στο τραπέζι.
Τ' όνομά σου : Νερό απ' την πηγή.
Τ' όνομά σου : Αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
Τ' όνομά σου : Παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.
Τ' όνομά σου : Δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ' όνομά σου : Ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι.
Τ' όνομά σου : Μουρμούρισμα ρυακιών μεταξύ τους.
Τ' όνομά σου : Μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.

Τ' όνομά σου : Ρινίσματα ήλιου.
Τ' όνομά σου : Στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ' όνομά σου : Στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ' όνομά σου : Ένα ελάφι βουλιαγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.
Τ' όνομά σου : Δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ' όνομά σου : Ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι.
Τ' όνομά σου : Μουρμούρισμα ρυακιών μεταξύ τους.
Τ' όνομά σου : Μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.

Τ' όνομά σου : Πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια μεσούρανα.
 
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων.
Τ' όνομά σου : Αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.

Τ' όνομά σου : Αλληλούια πάνω στο Έβερεστ.
 
Ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος
Διασκευή & Μελοποίηση: Τερψιχόρη Παπαστεφάνου
Ερμηνεία: Δανάη Μπαραμπούτη και Χορωδία Τρικάλων



Όλο το ποίημα,  όπως το έγραψε ο Νικηφόρος Βρεττάκος
Τ' Όνομά Σου (Μεγαλυνάρι)  

Ποίηση Νικηφόρος Βρεττάκος

 
Τ' όνομά σου : ψωμί στο τραπέζι.
Τ' όνομά σου : νερό στην πηγή.
Τ' όνομά σου : αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
 

Τ' όνομά σου : παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.

Τ' όνομά σου : ρινίσματα ήλιου.
Τ' όνομά σου : στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ' όνομά σου : στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
 

Τ' όνομά σου : κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την Άνοιξη πίσω τους.

 

Τ' όνομά σου : βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο.
Τ' όνομά σου : περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα.
Τ' όνομά σου : τοπίο χωρισμένο με χρώματα.
 

Τ' όνομά σου : δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

 

Τ' όνομά σου : ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι.
Τ' όνομά σου : ομιλία δύο ρυακιών μεταξύ τους.
Τ' όνομά σου : μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.
 

Τ' όνομά σου : ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.

 

Τ' όνομά σου : ροδόφυλλο σ' ενός βρέφους το μάγουλο.
Τ' όνομά σου : πεντάγραμμο στις κεραίες των γρύλλων.
Τ' όνομά σου : ο Ηνίοχος στην άμαξα του ήλιου.
 

Τ' όνομά σου : πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια στα μεσούρανα.

Τ' όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων.
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στις ρότες των πλοίων.

 

Τ' όνομά σου : ένας άρτος, βαλμένος στην άκρη της γης που περίσσεψε.
Τ' όνομά σου : αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.

             Τ' όνομά σου : αλληλούια πάνω στο Έβερεστ.

Από το έργο του «Ο χρόνος και το Ποτάμι» που γράφτηκε το 1957.

Ένα βράδυ, κάποιου Γενάρη...

Δεν Σε περίμενα να έρθεις, παρ' ότι το διαισθανόμουνα και το ήλπιζα...
Καθόμουνα στο βάθος της ταβέρνας με μιά φίλη και μιλάγαμε... Εγώ έπινα...
Ξαφνικά... τα πάντα φώτισαν από την παρουσία Σου και το Χαμόγελό Σου...
Μπήκες Αέρινη...
Ήσουν μιά Οπτασία...
Μιά Θεά που κατέβηκε στη γη...
Μας είδες αμέσως... Ήξερες ότι θάμασταν εκεί...
Ήρθες και κάθησες... Μας χαιρέτησες, και είπες: "Δεν περνούσε η ώρα μέχρι να ξεκινήσω".
Κάθησες απέναντί μου. Έλαμπες ολόκληρη...
Μαζί Σου Έλαμπα κι εγώ...
Κοίταζα μέσα στα Πανέμορφα Μάτια Σου...
Αχ, αυτά τα Μάτια Σου...

Κάποια στιγμή έπρεπε να φύγεις...
Μου 'χαν τελειώσει τα τσιγάρα...
Μου άφησες το πακέτο Σου...
Το 'χω κρατήσει... Έγραψα πάνω του την ημερομηνία...
Ένα βράδυ, κάποιου Γενάρη...
Είπες : "Για μένα, αυτό που έγινε σήμερα, είναι ανάσα, μου δίνει ζωή".
Ένα βράδυ, κάποιου Γενάρη...
Σου λέω : "Για μένα, αυτό που έγινε τότε, ήταν Η Ίδια Η Ζωή"...
Ένα βράδυ, κάποιου Γενάρη...
Σ' Ευχαριστώ...

Ένα χρόνο μετά... κι Εσύ έχεις φύγει... Άραγε θυμάσαι...

Αντίστροφη... Μέτρηση...

Άρχισα να μετράω εγώ... Κι Έφυγες πρώτα Εσύ...

Με πολύ Αγάπη Σε Σένα... Μικρή Μου Νεράϊδα...
Είσαι το Έργο της ζωής μου σ' επανάληψη...
Σε περιμένω... Κι ως τότε Να Προσέχεις...
Γιατί ξέρω την επόμενη σκηνή... Σ'  Αγαπώ Πολύ...

 Αντίστροφη Μέτρηση -- Χάρις Αλεξίου


 

Την μοναξιά Σου είδα και φοβήθηκα
Στο βλέμμα Σου το σκοτεινό θυμήθηκα...
Την περασμένη μου ζωή...
Πόσο με τρόμαξες...

 




 
Κι ένα πρωί το άγγιγμα Σου
ήρθε σαν ξύπνημα...
Μα μέχρι να νυχτώσει
είχε γίνει δίλλημα...
Της μετρημένης μου ζωής
Πόσο με τρόμαξες...

 

Μες στου κορμιού μου
την τρελή την εγκατάλειψη...
Είδα το έργο της ζωής μου
σ' επανάληψη...
Κι είπα να τρέξω να κρυφτώ...
 

Και τώρα που αρχίζει
η αντίστροφη η μέτρηση...
Αρχίζω να μετράω εγώ
και φύγε πρώτα Εσύ...
Πάρε και τη φωτιά μαζί...
Να μη θυμάμαι πια... 

 Μα θα Σε Περιμένω... Όσο κι αν χρειαστεί...

Θα Σε Προσμένω... Όσο θ' Ανασαίνω...

Σ' Αγαπώ... Να Προσέχεις...
 

Στίχοι: Χάρις Αλεξίου Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος 

LP Κρατάει Χρόνια Αυτή Η Κολώνια  Μάϊος 1990