Είναι δύσκολο να πολεμά κανείς την καρδιά του, γιατί αυτό που θέλει, το αγοράζει με ψυχή. Ηράκλειτος

Ελευθερία δεν σημαίνει μόνο να φεύγεις...ΑΛΛΑ να μην ξέρεις... ΝΑ ΜΗΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ... που πηγαίνεις...
(Οι ημερομηνίες αναρτήσεων των κειμένων, δεν είναι πάντα αυτές, στις οποίες στην πραγματικότητα, γράφτηκαν αυτά).

Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

" Αθώος ? "


      Έχει περάσει ακριβώς ένας χρόνος από τότε... 6 Απριλίου 2012... Ώρα 14 και 40' το μεσημέρι... Βγαίνω τρέχοντας από μιά παγερή αίθουσα δικαστηρίου... Είμαι πολύ μακρυά... Εκατοντάδες χιλιόμετρα μας χωρίζουν... Ανάμικτα συναισθήματα... Χαράς για την απόφαση που μόλις πριν λίγα λεπτά έχει ανακοινωθεί... Θλίψης που δεν Σ΄ έχω δίπλα μου, κοντά μου... Να μοιραστώ Μαζί Σου... Και μόνο Μαζί Σου... αυτό που νιώθω...
           Είσαι η Πρώτη που παίρνω τηλέφωνο... Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά; Θέλω να μάθεις ΕΣΥ Πρώτη τα ευχάριστα νέα... 
          Απάντησες με το πρώτο χτύπημα... 
          Θαρρώ πως κρατούσες το τηλέφωνο στο χέρι... 
          Θαρρώ, πως όλη μέρα, δεν το είχες αφήσει από το χέρια Σου... 
          Αγωνιούσες... Περίμενες αυτό το τηλεφώνημα... 
          Δεν ρώτησες τι κάνω... Δεν ρώτησες πως είμαι... 
Έβγαλες μόνο μιά κραυγή... Μιά κραυγή σαν ουρλιαχτό!!!  
" Αθώος ;"... 
Ξαναπέστο, Σου είπα... 
" Αθώος ;"... 
Ξαναπέστο, Σου είπα πάλι... 
" Αθώος ;"... 
Πέστο πάλι... 
" Αθώος !!!"... είπες με απόλυτη σιγουριά τώρα... 
Ναι Αγάπη μου...  " Αθώος !!! " 
Όσο αναπνέω δεν θα το ξεχάσω ποτέ!!!
Σ' Ευχαριστώ που Ήσουν εκεί... Κι ας είμασταν εκατονταδες χιλιόμετρα μακρυά...
ΕΣΥ, Ήσουν εκεί... Κοντά μου... Δίπλα μου... 
Ποτέ δεν θα το ξεχάσω...
Σ' Αγαπώ... Να Προσέχεις...
 

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Ξάφνιασμα...

Εμφανίστηκες ξαφνικά. Μετά από πολύ καιρό. Εκεί στο άνοιγμα της πόρτας.
Δεν Σε περίμενα. Ξαφνιάστηκα. Τάχασα ολότελα. Δεν μπορούσα ν' αρθρώσω λέξη.
Παρά λίγο να ξεσπάσω σε κλάματα. Τα πνιξα με δυσκολία.
Ήρθες κοντά μου. Ήθελα να Σε σφίξω στην αγκαλιά μου και να μη Σ' αφήσω ποτέ.
Δεν γινότανε. Δεν ήταν μόνο το εμπόδιο που υπήρχε ανάμεσά μας. Ήταν και ο χώρος που δεν επέτρεπε.
Ήρθες κοντά μου, θαρρώ με λαχτάρα.


Τα Μάτια Σου, αυτά τα υπέροχα Μάτια, έλαμπαν. Αλλά ταυτόχρονα, έδειχναν απορημένα και γεμάτα αμηχανία.

 Ήρθες κοντά μου. Άπλωσα τα χέρια μου και μου δωσες τα δικά Σου. Τα πήρα και τα κράτησα σφιχτά για λίγα λεπτά. Δεν τ' άφηνα.




 

Τα κρατούσα και Σε κοίταζα στα Μάτια.
Ήθελα να ρουφήξω όλη την Λάμψη Τους.
Ήθελα να πάρω όσο το δυνατόν περισσότερο από το φως Τους.
Ήταν η σειρά Σου να ξαφνιαστείς. Ίσως δεν περίμενες αυτή μου την αντίδραση.

" Μου έλειψες και μου λείπεις πολύ" Σου είπα. Χαμογέλασες αμήχανα. Δεν είπες τίποτα.
Συνέχισα να Σου κρατώ τα χέρια σφιχτά.
"Γιατί είσαι έτσι ;" με ρώτησες.
"Γιατί είχα πει, ότι έτσι θα μείνω, μέχρι να δω ξανά τα Μάτια Σου και το Χαμόγελό Σου", Σου απάντησα.


Όλη αυτή την ώρα δεν σταμάτησα ούτε στιγμή να Σε κοιτώ μέσα στα Μάτια.
Και τότε... είδα μέσα Σ' αυτά, πόση Αγάπη έχεις. Αλλά είδα και απορία. Και αμηχανία.
Έφυγες όπως ήρθες. Ξαφνικά.
Εγώ όμως κράτησα και θα κρατήσω για πάντα βαθιά μέσα στη  ψυχή μου, το Βλέμμα Σου και το Χαμόγελό Σου.
Σ' ευχαριστώ, γι' αυτές τις λίγες στιγμές, γι' αυτά τα λίγα λεπτά που μου χάρισες σήμερα.
Μικρή Μου Νεράϊδα... Σ' Αγαπώ πολύ και μου Λείπεις...

Σ' Αγαπώ Να Προσέχεις....

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Όποιο Δρόμο Και Να Πάρω...

Όποιο δρόμο και αν πήρα...
 Όποιο μονοπάτι και αν ακολούθησα...
 Σ' όποιο σκοτεινό σοκάκι και αν χάθηκα...
Πάντα... Σε Σένα έφτανα...
Μικρή Μου... Νεράϊδα...
Εσύ Είσαι το Τέλος...
Εσύ και η Αρχή...


Όποιο Δρόμο Και Να Πάρω - Δήμητρα Γαλάνη



Μουσική: Μάριος Τόκας
Στίχοι: Ανδρέας Νεοφυτίδης
(Εμπνευσμένοι από την ερωτική ποίηση του Louis Aragon)
Ερμηνεία: Δήμητρα Γαλάνη
Δίσκος LP: Στη Λεωφόρο Της Αγάπης (1987)

Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και θάλασσα...
Κι εγώ χρυσό φιλί στ' ολόγυμνο κορμί Σου...
Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και μέθυσα...
Σ' εκείνη τη γλυκιά την τρικυμία της φωνής Σου...
 Όποιο δρόμο και να πάρω
στο σώμα Σου απάνω περπατώ...
Όποιο δρόμο και να πάρω
γίνεσαι σκιά μου, Σ' αγαπώ...
   Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και μ' έπαιρνες
εκεί που δε μπορεί παρά ν' αναστενάζεις...
Νύχτα ντυμένη με πανσέληνο και τρόμαζα
στη σκέψη πως μπορεί ποτέ μια τέτοια νύχτα να ξεχάσεις...

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Φύγε... Δεν Πειράζει...

Φύγε... Δεν πειράζει...
Εγώ θα πονέσω
μα στο τέλος...
Θ' αντέξω...

Φύγε... Δεν πειράζει...
Εγώ θα τρελαθώ
Μα να ξέρεις...
Πάντα θα Σ' Αγαπώ...




Φύγε... Δεν πειράζει...
Το ξέρω πως δεν Σου αξίζω
Μα δεν θα πάψω και ποτέ
Πως θα ξανάρθεις να ελπίζω...



Φύγε... Δεν πειράζει...
Υπομονή δεν είχες και δεν άντεξες
Σε ψεύτικους κόσμους λαμπερούς
Να ταξιδέψεις διάλεξες...






Φύγε... Δεν πειράζει...
Δεν πρέπει να πονέσεις...
Δεν πρέπει να λυγίσεις...
Κι εγώ θα είμαι στο πλάϊ Σου
όποτε το θελήσεις...



Φύγε... Δεν πειράζει...
Πάρε το δρόμο,
που Εσύ έχεις ανοίξει...
Και μη κοιτάξεις πίσω Σου
Σ' αυτά που έχεις αφήσει...

Φύγε... Δεν πειράζει...
Τόξερες και τόξερα, πως όλα ήταν δύσκολα...

Θα Σε περιμένω πάντα... Σ' Αγαπώ Να Προσέχεις....



Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Τ' Όνομά Σου (Μεγαλυνάρι)


Όπως έχει διασκευαστεί από την Τερψιχόρη Παπαστεφάνου.


Τ' όνομά σου : Ψωμί στο τραπέζι.
Τ' όνομά σου : Νερό απ' την πηγή.
Τ' όνομά σου : Αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
Τ' όνομά σου : Παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.
Τ' όνομά σου : Δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ' όνομά σου : Ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι.
Τ' όνομά σου : Μουρμούρισμα ρυακιών μεταξύ τους.
Τ' όνομά σου : Μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.

Τ' όνομά σου : Ρινίσματα ήλιου.
Τ' όνομά σου : Στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ' όνομά σου : Στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ' όνομά σου : Ένα ελάφι βουλιαγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.
Τ' όνομά σου : Δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ' όνομά σου : Ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι.
Τ' όνομά σου : Μουρμούρισμα ρυακιών μεταξύ τους.
Τ' όνομά σου : Μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.

Τ' όνομά σου : Πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια μεσούρανα.

 
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων.
Τ' όνομά σου : Αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.

Τ' όνομά σου : Αλληλούια πάνω στο Έβερεστ.
 

Ποίηση: Νικηφόρος Βρεττάκος
Διασκευή & Μελοποίηση: Τερψιχόρη Παπαστεφάνου
Ερμηνεία: Δανάη Μπαραμπούτη και Χορωδία Τρικάλων




Όλο το ποίημα,  όπως το έγραψε ο Νικηφόρος Βρεττάκος
Τ' Όνομά Σου (Μεγαλυνάρι)  

Ποίηση Νικηφόρος Βρεττάκος

 
Τ' όνομά σου : ψωμί στο τραπέζι.
Τ' όνομά σου : νερό στην πηγή.
Τ' όνομά σου : αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
 



Τ' όνομά σου : παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.

Τ' όνομά σου : ρινίσματα ήλιου.
Τ' όνομά σου : στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ' όνομά σου : στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
 





Τ' όνομά σου : κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την Άνοιξη πίσω τους.


 
Τ' όνομά σου : βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο.
Τ' όνομά σου : περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα.
Τ' όνομά σου : τοπίο χωρισμένο με χρώματα.
 







Τ' όνομά σου : δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.
 
Τ' όνομά σου : ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι.
Τ' όνομά σου : ομιλία δύο ρυακιών μεταξύ τους.
Τ' όνομά σου : μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο.
 


Τ' όνομά σου : ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.

 
Τ' όνομά σου : ροδόφυλλο σ' ενός βρέφους το μάγουλο.
Τ' όνομά σου : πεντάγραμμο στις κεραίες των γρύλλων.
Τ' όνομά σου : ο Ηνίοχος στην άμαξα του ήλιου.
 
Τ' όνομά σου : πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια στα μεσούρανα.

Τ' όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων.
Τ' όνομά σου : Ειρήνη στις ρότες των πλοίων.

 




Τ' όνομά σου : ένας άρτος, βαλμένος στην άκρη της γης που περίσσεψε.
Τ' όνομά σου : αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.


             Τ' όνομά σου : αλληλούια πάνω στο Έβερεστ.

Από το έργο του «Ο χρόνος και το Ποτάμι» που γράφτηκε το 1957.